Lynching…

Lynching, a term which is circling all over India for a few months. Surfing through the google, we would be alarmed for its definition. The act of killing someone without a legal trail usually by a mob.

Democratic India 2.0 harvested a number of uneducated and arrogant ministers. But at the same time it also pave a path for the import of new verbals.

Here I would like to make an irony of the freedom which the government offered in their period. Of course freedom was given, but it was narrowed to a group of people making them much more of a social threat.

Beating or killing the innocent by chanting “Jai Sree Ram” in the name of God, beating the people for eating what they like and humiliating the minority in the name of caste.

Here are the few questions I would like to share,

How did the graph of mob lynching the innocent peaked?

How did all Pakistani citizens became terrorists?

How a mass became anti national for discouraging war?

How and why were the 49 eminent personalities and activists who signed the petition against “Jai Sree Ram” chants nourishing public riots, threatened by a group?

More specifically speaking, i would also like to make you remind of an incident that happened at the first Parliament meeting after the BJP government came into power. That day, the room was filled with “Jai Sree Ram” chants. Even though a rule existed that restricted the use of religious words and chants inside a parliament, it was not given any importance. Making the room a battlefield of religion, what were they trying to say? A government should be a model to the public. And by these practices how can they just run away from the responsibilities of incidents which according to them, done by some uncontrollable groups and mobs. The government is responsible for being such a role model.

More to come…more to talk…

Advertisements

Bliss of love…

Looking up the sky,

With eyes in the dark

In the thirst to find,

For a shine brighter

But I fail to look,

At the wide bright smile

And head on my shoulder

Looking straight up the sky

Crema…

Pour it

Like the stream that narrows,

Down the fall

Like the words that collide,

At that fullstop

Swirl it

For the dreams untold,

To nourish under the sky

For the words unshared,

To feel the grip

Smell it

Through the nose down the throat

Right to the chest

Feel the heart in love,

With that warm aroma…

Delayed Justice is Denied Justice …

I can remember that January of 2018, when I was going through the FIR, post-mortem report of Ashifa. Yes, I have read it fully. In the end there was silence , there was omitting, there was pain right in the heart. The day was filled with protests, slogans, and so called hashtags. We could also hear the range of voices, against a government trying to protect the accused ones.

30th May 2019, the day the whole India should have been at standstill. But didn’t. Twinkle Sharma, a child of 2 and a half years, brutally murdered by Mohammad Jahed and Aslam. Rape was not been reported until the time. But, geneticals were missing from the place, cut her up, gouged out her eyes, killed and dumped the body. she was also a child born to see the world she never wish for now. Protest none, pluck cards limited, hashtags below average. Liberals, Psuedo Liberals, actors, ministers, free thinkers, activists were silent. Ramzan, not finding a link of any political party to blame, were the reasons pointed out by some. Arrest of murderes were also reported within no time. And there is hope for the justice to be served. They should be hanged to death for sure, in a more grave way I wish. But, does the #justice you fight for, the justice you defined, the justice you demanded for, will be served in the end? And what is this reason behind this unending cruelty. Does the punishment that will be giving to the murders is enough and thinking about the long list of children who has been a bait for predators and from that can we say proudly, justice is served.

From, i don’t want this to happen again to ” I “won’t allow this to happen again, change is needed.

മൽഹാർ

“ എന്താ ഇവിടെ ഇത്ര തിരക്കും ചർച്ചയും”, ചുറ്റുമൊന്ന് നോക്കി ഞാൻ ചോദിച്ചു

“ആ അഭിയോ, നീ കണ്ടോ നമ്മുടെ ആർട്സ് ഫെസ്റ്റ് ന്റെ പൂളുകൾക്ക് നല്ല നാല് പേര് കിട്ടി”, കണ്ണിമതെറ്റാതെ തുറന്ന ചിരിയോടെ ഇക്ക പറഞ്ഞു.

“ആഹാ. എന്താ പേര്, കേക്കട്ടെ”, അതീവ ആകാംഷയോടെ തന്നെ ഞാൻ ചോദിച്ചു.

“പർദ്ദ, കിത്താബ്, പെല്ലറ്റ്, മീശ”, പറഞ്ഞത് ശ്രീലക്ഷ്മി ആയിരുന്നു തുറന്ന ശബ്ദവും ചിരിയും കൊണ്ട്

“ ഇതൊക്കെ പ്രശസ്തമായ കഥയും കവിതയും നാടകവും ഒക്കെയാ, നിനക്ക് അറിയില്ലേ? “, അമലിന്റെ തോളത്ത് തട്ടികൊണ്ട് ഇക്ക തുടർന്നു. ഒരു ചിരി മാത്രം തിരികെ നൽകി, ഒരു പുഞ്ചിരി.

ചിരികളും ബഹളവും നിറഞ്ഞ ആ യൂണിയൻ റൂമിൽ നിന്ന് ഞാൻ ഇറങ്ങി. പിന്നീടുള്ള ഓരോ ചുവടിലും വീണ്ടും വീണ്ടും മനസ്സിൽ ആവർത്തിച്ചുകൊണ്ടേ ഇരുന്നു “ അത് കഥയോ കവിതയോ നാടകമോ മാഗസിനോ അല്ല, അത് ചരിത്രമായിരുന്നു”

ചുറ്റും ശ്രദ്ധിച്ചുകൊണ്ട് നടന്നു. പതിവിലും തിരക്കും ബഹളവും നിറഞ്ഞ ആ ക്യാമ്പസ് സായാഹ്നം കണ്ണിന് കുളിർമ്മയേകി. പക്ഷെ ഉള്ളിൽ അപ്പോഴും എന്തോ വിങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ചുണ്ടിലെ പേശികൾ ഒന്നുകൂടെ അനക്കാതെ ഞാൻ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ഇപ്പോൾ കണ്ണുകൾ ഓട്ടത്തിലാണ്. ഒരിടം കണ്ടുപിടിക്കണം ചിലത് ഓർക്കാനും ഒന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കാനും. ഓടിത്തളർന്നു എന്നപോലെ കണ്ണുകൾ നിന്നു. ചുറ്റും ഇപ്പോഴും കാഴ്ചകളുണ്ട്, ഇനി ഒരിക്കലും മങ്ങാത്ത ചിലത്. തന്റെ ഇനിയും വറ്റാത്ത ചിരിയുമായി ഡയമണ്ടിലെ കോർണറിൽ തനിക്ക് ചുറ്റും ഇരിക്കുന്ന ചെറുകൂട്ടത്തോട് സംസാരിക്കുന്ന ഉണ്ണിയേട്ടൻ. കളിക്കാൻ അറിയില്ലെങ്കിലും ഒരു ബോൾ എങ്കിലും ബാസ്ക്കറ്റിൽ ഇടുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ച് നിൽക്കുന്ന ഒരു സ്ഥിരം കൂട്ടം. സായാഹ്നം ഒരു നൊസ്റ്റാൾജിയ പോലെ കാണാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു ഒത്ത മൂലയിൽ കൂട്ടമായി ഇരിക്കുന്ന കൂട്ടുകാർ. അതിലൊരാൾ ആകണമെന്നുണ്ട്, പക്ഷെ ഏകാന്തമായ ഒരിടം അതാണ് മനസ് ഇപ്പോആഗ്രഹിക്കുന്നത്. നടന്നു ഞാൻ, വഴിയിൽ കാണുന്ന ചില്ലകളും ഇലകളും ഒക്കെ തട്ടി തലോടി. ഈ ക്യാമ്പസ്സിലെ ഏതൊരാൾക്കും ഒരായിരം ഓർമ്മകൾ നൽകുന്ന നൽകിയ ഓൾഡ് ബ്ലോക്ക് എന്ന നൊസ്റ്റാൾജിയ ഉന്നം വെച്ചു മുന്നോട്ട് തന്നെ.

ഓർമ്മകൾ മാത്രമല്ല, നല്ല പഴുത്ത മാങ്ങയും തന്നിരുന്നു ഈ മുമ്പിൽ കാണുന്ന മാവ്. അതിന്റെ ചുവട്ടിനരികിലുള്ള ആ ബെഞ്ചിൽ ഞാൻ ഇരുന്നു.

“ ചുറ്റുമെങ്ങു നോക്കിയാലു മറ്റമില്ലാത്തൊരീ

ഓർമ്മകൾ ബാക്കിയായി, നൽകുവാൻ ഒരായിരം

തനിച്ചല്ല കൂട്ടിനോ കാറ്റുണ്ട് മരമുണ്ട്

പിന്നെ നിൻ ഓർമകളും ……. ”

മീശ. ആദ്യം ഓർമ്മവന്നത് ഹരീഷിന്റെ മുഖം തന്നെ ആയിരുന്നു. ഒരു എഴുത്തുകാരൻ ഒരിക്കലും അനുഭവിക്കാൻ പാടില്ലാത്തതും എന്നാൽ അനുഭവിച്ചതും അയാൾ മീശയിലൂടെ ആണ്.

ഏതൊരു കഥയേയോ വെറുമൊരു വരികൊണ്ട് തങ്ങളുടെ ഉള്ളിലെ അടിഞ്ഞുകൂടിയ അഴുക്കിനെ ഉണർത്താൻ ചിലർ ആവിഷ്കാര സ്വാതന്ത്രത്തെ കാറ്റിൽ പറത്തുമ്പോൾ വിലങ്ങിടുന്നത് പുതുതലമുറയുടെ എഴുത്തിനെയാണ്. ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയാൽ കാണാം എനിക്ക് കേരള ലിറ്ററേച്ചർ ഫെസ്റ്റിവൽ 2019, അതിലെ ഹരീഷിന്റെ ഇന്റർവ്യൂവും അന്ന് പറഞ്ഞ വാക്കുകളും ഒക്കെ. നേരിട്ട് പരിചയപ്പെടാനുള്ള ഭാഗ്യവും അന്നുണ്ടായി. സകല ചങ്ങലയും പൊട്ടിച്ചു മീശ ശരിയാണെന്ന് കാണിച്ചു തന്നപ്പോൾ പടർന്നത് പ്രജോധനമായിരുന്നു. കലയെയും കവിതയെയും കഥയെയും സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരാൾക്ക്.

“ എടാ, നീ ഹോസ്റ്റൽ പോയില്ലേ ?”, യാഥാർഥ്യത്തിലേക്ക് എത്തിച്ച ഒരു പിൻവിളിപോലെ

“ആ നീയോ. നീ ഇവിടെ ഇണ്ടാർന്നോ”, പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ ഞാൻ പറഞ്ഞുതീർത്തു

“ ഞാൻ ലൈബ്രറിയിൽ പോയതാ. നീ എന്താ ഒറ്റക്ക് ഇവിടെ”, ഒരു കള്ളചിരിയിലൂടെ അവൻ ചോദിച്ചു

“നമ്മൾ എപ്പോഴും ഒറ്റക്കല്ലേട. ചുറ്റിനും ഒരുകൂട്ടം ഉണ്ടേലും നാം ഒറ്റക്കല്ലേ”

“ഓ ഫിലോസഫി, താല്പര്യമില്ല. ഞാൻ പോകുവാ”, തിരിഞ്ഞ നടന്നോണ്ട് അവൻ പറഞ്ഞു.

“ആടാ, ശരി”

പർദ്ദ. അതാണല്ലോ ഇപ്പോ കത്തിനിൽക്കുന്ന ഒരു വിഷയം. ക്യാമ്പസുകളിൽ അത് നിരോധിക്കാനുള്ള തീരുമാനങ്ങളും തുടർന്നുള്ള മതത്തിന്റെ ഇടപെടലും. പക്ഷേ, പർദ്ദ ഒരു ആഫ്രിക്കൻ രാജ്യമാണ് എന്ന് തുടങ്ങുന്ന പവിത്രൻ തീക്കുന്നിയുടെ കവിത പണ്ടേ ഇവരൊക്കെ ഇരയാക്കി രക്തം കുടിച്ചതാണ്. ഒടുവിൽ അത് പിൻവലിക്കേണ്ടിവന്നപ്പോൾ അവിടെ തോറ്റുപോയി എന്ന് ഞാൻ പറയില്ല. പകരം അതുമൊരു പ്രജോതനമായിരുന്നു, ആശയം തുറന്നെഴുതാനുള്ള കരുത്ത്. അതിനൊക്കെ ശേഷം അദ്ദേഹത്തെ വളരെ അടുത്ത് കിട്ടിയപ്പോൾ പറയാൻ വാക്കുകൾ വന്നില്ല. “നിങ്ങളുടെ കവിത തോറ്റിട്ടില്ല” എന്ന് പറയാൻ കഴിഞ്ഞതുമില്ല. ഒരു പുഞ്ചിരി മാത്രം മറുപടി നൽകി അദ്ദേഹം പറഞ്ഞ എല്ലാത്തിനും. ചിലപ്പോൾ പറയാതെ ഉള്ളിൽ വെക്കുന്നതിനായിരിക്കും പ്രവർത്തിയിൽ ഒരായിരം തിരമാലയുടെ ശക്തിയുള്ളത്.

ഒരുകൂട്ടത്തിന്റെ വ്യക്തി താല്പര്യം കൊണ്ട് തോൽപിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒന്ന്, ജനങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു നൂറുവട്ടം വിജയിച്ചിരിക്കും. കിത്താബ്. അതല്ലേ അതിനു ഏറ്റവും വലിയ ഉദാഹരണം. സംസ്ഥാന കലോത്സവത്തിന് നാടകം കണ്ടിരുന്ന ഓരോ വ്യക്തിയുടേയും കണ്ണുകൾ വേദിയിൽ അല്ലായിരുന്നു. മറിച്ച് നിറകണ്ണുകളോടെ തങ്ങളുടെ അടുത്ത ഇരുന്ന ഒരുകൂട്ടം കുട്ടികളിലായിരുന്നു. അർഹതപ്പെട്ടിട്ടും മതം വളച്ചൊടിച്ച് ഒരു സൃഷ്ടിയെ നശിപ്പിച്ചപ്പോൾ പറയേണ്ടിവരും വീണ ഓരോ തുള്ളി കണ്ണീരിന്റെ വേദനയും. മനുഷ്യനും മനുഷ്യത്വവും കഴിഞ്ഞ് മതി മതം.

പെല്ലറ്റ്. അതൊരു മാഗസിൻ ആയിരുന്നു. അല്ല ക്ഷമിക്കണം, അതൊരു ആയുധവും ഒരു ഓർമ്മപെടുത്തലും ആയിരുന്നു. തങ്ങളുടെ മുമ്പിൽ നടക്കുന്ന മാറ്റവും നിർബന്ധമനോഭാവത്തോടും കൂടിയ പ്രവർത്തികളും ചൂഷണങ്ങൾക്കും എതിരെ. ഒടുവിൽ അത് പിൻവലിക്കേണ്ട വന്ന അവസ്ഥയിലും അവർ തങ്ങളുടെ ആശയത്തെ മുറുക്കെ പിടിച്ചു. അതിന് അവർക്ക് കിട്ടിയ മറുപടി രാജ്യദ്രോഹികൾ എന്ന ലേബൽ ആയിരുന്നു.

“ സമയം 5:30 ആയല്ലേ”, വാച്ചിനു മുകളിലൂടെ ഒന്ന് വിരലോടിച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ ഓർത്തു. തിരികെ ഹോസ്റ്റലിൽ പോകാനൊരുങ്ങി നടന്നു. കുറച്ചുദൂരം എത്തിയപ്പോൾ ഒന്ന് നിന്നു. പിന്നെ തിരിഞ്ഞൊന്ന് നോക്കി. ഞാൻ പറഞ്ഞതെല്ലാം ഇവിടുള്ള ചെറു പുൽക്കൊടിയിലുമുണ്ട് ഇപ്പോ. ഇനി ഇവിടെ വരുന്നവർക്ക് അത് വായിച്ചെടുക്കാൻ സാധിക്കട്ടെ.

Right to Express

Social Media praising and congratulating Modi for coming back to the throne and the government for its victory all over India in majority. I can also see this massive number of posts telling the public to move on with the result and join the hands of this so called NDA government for a future India…

But have you just once thought of, what will be that future?

Here I am telling about one of my grave fear and an equal fact regarding the constitution which we all believe

According to the rule, if a political party have 2/3 rd majority in Loksabha and half of the states( here the NDA government have 22 out of 29 states and of course this majority) and also with a majority of 2/3 rd in Rajyasabha which they can get easily in the coming years, they can make change in constitution…

A government with a terror accused MP and many other illiterate and undeserving ones, they can “Re Write” our present Constitution and just thinking about it make my nerves break. A party trying to establish NRC in India and in whose under, the communal riots have increased by 28% in the last 5 years with an abrupt increase of 17% in the year 2015 alone, I can’t imagine of a constitution where I have to leave my words and writings before a censorship process….

Democrazy

2014 ലെ ഒരു വേനലവധിക്കാലത്താണ് NDA ഗവണ്മെന്റ് വരുന്നത് . ഒരുമാറ്റം ആരാണ് ആഗ്രഹിക്കാത്തത്. ഏതൊരു ഭാരതീയനെയും പോലെ ആ മാറ്റത്തിൽ ഞാനും സന്തോഷവാൻ ആയിരുന്നു. പൊളിറ്റിക്‌സും പൊളിട്രിക്‌സും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസവും അറിയാത്ത പ്രായം.

പിന്നീട് ഇങ്ങോട്ടുള്ള നീണ്ട ഒരു 5 വർഷം, ഒരു അധ്യാപകനോ ഗുരുവോ ആയിരുന്നു. പഠിപ്പിച്ചുതന്നു കാണിച്ചുതന്നു അനുഭവങ്ങളുടെ ഒരു നീണ്ട നിര. സ്വാതന്ത്രം എന്ന വാക്ക് അന്യമെന്ന് തോന്നിയതും ഈ 5 വർഷത്തിനിടയിൽ എവിടെയോ ആണ്. എഴുതാനുള്ള പറയാനുള്ള വിമർശിക്കാനുള്ള ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ വസ്ത്രം ധരിക്കാൻ ഒക്കെയുള്ള വിലക്കുകൾ. അതെ ഇതൊക്കെ മാറ്റങ്ങൾ ആയിരുന്നു, മാറ്റമാഗ്രഹിച്ച ജനങ്ങൾക്ക് കിട്ടിയ വല്യ മാറ്റം

ഈ വാക്കുകൾ കടമാണ്. ഡെമോക്രസി എന്ന വാക്ക് ഊന്നിക്കൊണ്ട് കന്നിയോട്ട് ചെയ്ത ഓരോ യുവാക്കളുടെ മനസ്സിൽ നിന്നും കടം.

ഭാരതത്തിന്റെ രാഷ്ട്രപിതാവിനെ അധിക്ഷേപിക്കുകയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൊലയാളിയെ വാഴ്ത്തുകയും ചെയ്ത ഒരു വെക്തി വിദ്യാഭ്യാസവും യോഗ്യതയും ഉണ്ടായിട്ടും തോറ്റുപോയ എതിർ സ്ഥാനാർത്ഥിയെ ഒരു പുഞ്ചിരി കൊണ്ട് പരിഹസിച്ചുകൊണ്ട് പാർലമെന്റിലേക്ക് കാൽവെക്കാൻ പോകുന്നു. എന്തായിരിക്കും അവർ ഇനി ചർച്ച ചെയ്യാൻ പോകുന്നത്? അത് എന്നെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നു…!

ഇവിടെ പൊഴിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് സങ്കടവും ഉണ്ടായിരുന്ന അവസാനവറ്റു പ്രധീക്ഷയും പോയതിന്റെ കഥയും മാത്രമല്ല.

ഇനി ഭാരതം സംസാരിക്കേണ്ട ചർച്ചചെയേണ്ട ചില കാര്യങ്ങൾ, ഇതും ഒരു അവസരമാണ്.

എന്റെ എഴുത്തു നിർത്തുന്നില്ല…തുടരും…എഴുതിക്കൊണ്ടേ ഇരിക്കും…കണ്ണുള്ളവർ കാണട്ടെ കാത്തുള്ളവർ കേക്കട്ടെ

“ I am also afraid to think of an old age when I have to tell my grandchildren that there was a process called election until 2019 where we were free to vote in that Democratic India